niedziela, 14 stycznia 2018

Cichy Wagner 1913

Chciałabym dawać dobry przykład i pisać regularnie i to ładne, normalne, rzeczowe posty... no ale nie mogę.

Wczoraj obczajam sobie filmy o kompozytorach, bo lubię oglądać takie i nawet sama też chcę jeden nakręcić ale ciiii  i nagle... oczom nie wierzę. Film? O Wagnerze? Z 1913? CO? C-CO? Dlaczego ja nic o tym dowiedziałam??

Tak, w 1913 Niemcy postanowili uczcić stulecie urodzin jednego ze swoich największych kompozytorów w wyjątkowy i nowoczesny sposób.W rezultacie powstał pierwszy w historii pełnometrażowy film biograficzny, trwający ponad 80 minut. Reżyserii podjął się Carl Froelich, jeden z pionierów kinematografii w Niemczech (w późniejszych latach członek NSDAP), z resztą był to jego reżyserski debiut.W rolę kompozytora wcielił się Włoch z pochodzenia Giuseppe Becce, który sam również był kompozytorem i stworzył muzykę do wielu filmów.

Uwaga, dziwne screeny. Te dwa pierwszy to w ogóle nie mój.


Kiedyś tu pisałam, że chciałabym znaleźć wspólną fotkę Wagnera i Liszta... no i prawie to jest to hahah :D
Moim zdaniem pan Becce wygląda prawie jak ten prawdziwy Rysiek, a film jeszcze nie za bardzo wyraźny więc...

Tak sobie po tym poskakać, poprzyglądać się... dla mnie bomba! Chociażby dlatego, że od samej premiery tego filmu dzieli nas w tej chwili dłuższy okres czasu, niż ten film od przedstawianych wydarzeń. To wszystko jeszcze przed I wojną światową, jeszcze za starych czasów, wierzyć się nie chce. To jest perełka, nawet nie dla fanów Wagnera, po prostu dla osób zainteresowanych historią.Chociażby pogapić się na wnętrza, stroje, to jak odtworzono tamtą epokę.


No i zachciało mi się przez to Wesedonck Lieder posłuchać... bo Matylda Wesedonck też oczywiście jest w tym filmie oczywiście...

Będzie ładny wpis za niedługo.

Pozdrawiam!

niedziela, 7 stycznia 2018

17 marca 1830

Wiecie co jest fajne? Rekonstruowanie historycznych programów koncertowych... można się wtedy trochę przenieść w czasie.
Ach, te same utwory które były grane na pierwszym publicznym koncercie Chopina w Warszawie w 17 marca 1830!!! <3

 Do Teatru Narodowego który mieścił się wówczas przy Placu Krasińskich przyszło wtedy ponad 900 osób, wszyscy chcieli zobaczyć i usłyszeć tego sławnego już Frycka. Kurpiński, który wtedy dyrygował, napisał w dzienniku, że ludzi było tak dużo, że zajęli nawet miejsca dla orkiestry... i że koncert był naprawdę udany, pomimo iż "sam instrument nie był dogodny do tak obszernego miejsca".

No i teraz można sobie puścić tę płytkę i poczuć się jakby się tam było, zwłaszcza że instrumenty też są z epoki...

Ale niestety niezupełnie.

Ta płyta zawiera bowiem;
- Uwerturę do opery Zamek na Czorsztynie Karola Kurpińskiego
- Koncert fortepianowy f-moll Fryderyka Chopina
- Wariacje La Biandina Ferdinanda Paera
- Fantazję na tematy polskie Frycka (nazwaną na plakacie z epoki pot-pourri)
- Uwerturę do opery Leszek Biały Józefa Elsnera

Na plakacie reklamującym tamto wydarzenie stoi wyraźnie:

 CZĘŚĆ PIERWSZA
1mo. UWERTURA Elsnera z opery Leszek Biały
2do. ALLEGRO z KONCERTU F.minor, skomponowane i wykonane na Fortepianie przez JPana Chopin
3tio. DIVERTISSEMENT na Waltornię, skomponowane i wykonane przez JPana Goerner
4to. ADAGIO i RONDO z Koncertu F.minor, skomponowane przez JPana Chopin i przez niego wykonane

CZĘŚĆ DRUGA
1mo. UWERTURA Kurpińskiego, z opery Cecylia Piaseczyńska
2do. WARYACYE Paera, śpiewane przez JPanią Mejerową
3tio. POT-POURRI z tematów polskich, kompozycyi JPana Chopin i przez niegoż wykonane

Celowo nie uwspółcześniam pisowni  <3


Od razu możemy zauważyć, że koncert Chopina nie był zagrany w jednym kawałku - tylko pomiędzy pierwszą a drugą część "wsadzono" utwór na waltornię niejakiego Goernera... nie wiemy nic o tym utworze, ani o panu Goernerze, po za tym oczywiście że na pewno nie był to Nelson Goerner xD Istnieje nawet możliwość, że mogła być to tak naprawdę jakaś improwizacja.

A w drugiej części jest co prawda uwertura Kurpińskiego, ale nie do Zamku na Czorsztynie tylko do Cecylii Piaseczyńskiej... Cecylia Piaseczyńska po prostu do naszych czasów nie przetrwała. Najprawdopodobniej spłonęła wraz z Teatrem Wielkim w czasie II wojny światowej, RIP.
Jak wiele innych oper Kurpińskiego... zostały nam z nich w najlepszym przepadku okruszki typu najpopularniejsze fragmenty lub uwertury, w opracowaniu na fortepian.
Z Cecylii mam tutaj uwerturkę właśnie, graną przez MIDI, ale co tam, nawet w tej formie brzmi fajnie :)
Ogólnie polecam ten kanał!

Wydając ową płytę, sięgnięto więc po inny utwór - uwerturę do Zamku na Czorsztynie, opery o kilka lat wcześniejszej niż Cecylia.

No i tyle właściwie mamy różnic... Kurpiński w sumie mógłby wybrać ten Zamek... trochę mamy tu taką rzeczywistość alternatywną. Nie wiem tylko jak jest z tym Leszkiem Białym, czy to oryginalna elsnerowska wersja czy ta przerabiana później przez Fitelberga.

Ja tam w ogóle nie wiem jak można tak sobie przerabiać czyjś utwór sprzed wieków, zwłaszcza gdy to wcale nie jest jakieś znane dzieło...

Można sobie posłuchać tego albumu na Spotify, ale moim zdaniem znacznie lepsze wykonania uwertur Józefa oraz Karola są na YouTube. Tak, znacznie lepsze.

Aha, jeszcze jedno, tu macie wycinek z Kuriera Polskiego z 17 marca 183. 

Jaśnie Pan Schopin xD No cóż, każdy pisał jak chciał i jak umiał!

Radzę każdemu pogrzebać w zbiorach Biblioteki Narodowej udostępnianych w formie cyfrowej, można tam znaleźć świetne rzeczy! Choć nie wszystko tam jest, bo plakat mam z Biblioteki Jagiellońskiej.

***

Zainaugurowaliśmy wreszcie następny rok blogowania, cieszę się niesamowicie!

Najserdeczniejsze pozdrowienia!

niedziela, 31 grudnia 2017

Rok 2017...

...przyniósł nam 41 wpisów. Do sylwestrowego zestawienia załapały się te:




2018 rok będzie trzecim rokiem mojego blogowania, bardzo dziękuję wszystkim, którzy czytują moje pisaniny. Życzę nam wszystkim, byśmy mieli czas na to, co kochamy i co uważamy za słuszne.

Więcej szczęścia i więcej Kurpińskiego <3

💘

czwartek, 28 grudnia 2017

Bardzo ładny tytuł

W listopadzie przeczytałam książkę Karol Kurpiński i romantyczna Europa Marcina Gmysa.
Jest tam sporo informacji, których w internecie raczej nie uświadczymy, ale i tak to za mało. Ilustracji za to jest sporo, ale z tego znaczną ilość stanowią zupełnie niepotrzebne. Tak naprawdę to jest laurka, po prostu laurka drogo wydana i tyle.

Drogo wydana i z literówkami, a niektóre obrazki to w ogóle spikselowane totalnie, pomimo tego że w internecie możemy znaleźć lepszą jakość. W ogóle, to jest to przecież publikacja okolicznościowa – jakby w 2015 roku nie grali tej jego odnalezionej mszy, to by tego nie wydali. Bo byłby wstyd, że żadnej nowej książki o Kurpińskim nie ma. A tak jest, po łebkach napisana, ze trzy razy za droga, no ale jest, choć jeden punkt odhaczony, no tak!

A co do mszy - zagrali ją raz i co? Nie można było tego nagrać? Tak to się tylko domyślam jak ona brzmi.

Nie czytałam jeszcze biografii Kurpińskiego (z 1980) pióra księdza Tadeusza Przybylskiego, ale nadrobię to. Tym bardziej, że z tego co czytałam, to nieżyjący od 2011 roku ksiądz Przybylski był najwybitniejszym znawcą twórczości Kurpińskiego. Czytałam dzisiaj pewien artykuł o nim, z 2012, i tam jest napisane, że dwie książki księdza o Kurpińskim leżą niewydane, chociaż są gotowe do druku.

Znalazłam również informację, że jedna książka, Twórczość Karola Kurpińskiego, została wydana w 2014, w nakładzie 1000 egzemplarzy, no ale sprawdziłam, że ona ma 66 stron.
A na tym wideo, które pochodzi z 2010 jest powiedziane, że ksiądz Przybylski jest autorem monografii o Kurpińskim, która ma 600 stron, ale jest jeszcze niewydana... i że mu kazali zmniejszać tę książkę... aha no ale aż tyle? Zobaczcie.

?

Ja tu nie chcę wychodzić na tropiciela jakichś afer, chciałabym tylko wiedzieć, co tu jest grane? A jeśli opus vitae śp. księdza Przybylskiego leży i się marnuje, to dla mnie jest to po prostu straszne i smutne.

Zamierzam jeszcze sporo przeczytać, co tylko wartościowego znajdę, ogólnie o tamtych czasach, bo po prostu chcę wiedzieć.

Przygotujcie się w nowym roku na takie wpisy, jakich jeszcze nie było. Blog znów trochę się zmieni, mam nadzieję, że na lepsze.

Widzimy się jeszcze w tym roku w Sylwestra na malutkim podsumowaniu naszej działalności, a tymczasem posłuchajcie sobie uwertury do pery Zabobon, czyli Krakowiacy i Górale, czyli Nowych Krakowiaków bo to jest cudo! Chcę to usłyszeć na żywo! Dlaczego wszystkie uwertury Karola są takie fajne?



A tu macie jeszcze uwerturę do Pałacu Lucyfera, pardon za jakość nagrania naprawdę,  ale to jest jedyne...

 Wiecie co wam powiem? Uważam, że takie koncerty, jak ten na którym ostatnio byłam (Schubert + Nowakowski) to jest po prostu genialna forma. Daje się na zachętę hit, w tym przypadku był to Pstrąg, a do tego dzieło mniej znane. Tak samo się powinno robić z uwerturami Kurpińskiego - wziąć jakieś uwertury Rossiniego,  Mozarta, czy coś podobnego znanego i dołożyć tego ze dwie naszego Karola. Np. Dwie chatki albo tę z Jadwigi, królowej Polski, albo z Marcinowej w seraju, bo taka mazurkowa... bądź którą, wszystkie są super!!! Albo Elsnera jeszcze dać, Andromedę na przykład, zwłaszcza, że relacje Karola z Józkiem chyba były podobne jak Adama z Julkiem.

Btw, to ilustracja do tej uwertury to pałac we Włoszakowicach, w tej wsi, z której Kurpiński pochodził, mam zamiar się tam kiedyś wybrać.

Ech, kompozycja tego wpisu jest piękna :')

Nic już, pozdrawiam, do zobaczenia w sylwestrową niedzielę.

poniedziałek, 11 grudnia 2017

Nowakowski i Schubert w NOSPR!

Miałam ostatnio szczęście słyszeć na żywo kwintet fortepianowy Es-dur Józefa Nowakowskiego! Tę śliczną rzecz, którą przez przypadek znalazłam na YT w czerwcu i nie omieszkałam o niej napisać rzecz jasna, tutaj! Nawet nie przypuszczałam, że kiedyś to się zdarzy, a tu proszę. A w sumie dowiedziałam się o tym koncercie prawie w ostatniej chwili, dwa dni przed. Jak zobaczyłam, że będzie kwintet Józka i Pstrąg Schuberta... no nie! Toż to program ułożony pod mój gust! I moja miłość do muzyki kameralnej wzrosła po tym koncercie jeszcze bardziej!!!;D

Koncert odbył się w sobotę 9 grudnia w sali kameralnej Narodowej Orkiestry Symfonicznej Polskiego Radia w Katowicach. Pierwszy raz byłam w tej sali i naprawdę jest bardzo sympatyczna, świetnie wszystko było widać i słychać. Siedziałam sobie w dziesiątym rzędzie, a rzędów jest ogółem czternaście. Na fortepianie grał sam Nelson Goerner (The Real Chopin <3) , a reszta zespołu to równie świetni Jakub Jakowicz (skrzypce), Katarzyna Budnik-Gałązka (altówka), Marcin Zdunik (wiolonczela) oraz Krzysztof Firlus (kontrabas).

Najpierw miał być kwintecik naszego rodaka, ale z jakichś powodów artyści zdecydowali się zacząć od Schuberta. I chyba w sumie dobrze się stało. Kwintet Pstrąg przecież też od zawsze chciałam usłyszeć na żywo. Zawsze najbardziej lubiłam część I i IV,  natomiast jeśli chodzi o finał, to rzadko go słuchałam w całości, bo początek mnie zniechęcał. I się okazało jakim byłam dziadem. To co jest potem w finale jest po prostu niesamowite, tyle emocji, emocji, emocji! Fortepian tam ma taką piękną partię, że ja nie mogę... Jak ja mogłam tego wcześniej nie zauważyć? Teraz pokochałam wreszcie ten kwintet w całości! Naprawdę, Pstrąg tego wieczora mógłby się nie kończyć!

Ale się skończył, a po przerwie był kwintet pana Józefa. Ja kocham ten utwór mocno.Nie znajduję słów żeby opisać moje emocje i to jak niesamowicie i naprawdę radośnie był zagrany. Początkowe Allegro vivace jest takie melodyjne i pełne pasji, Scherzo... dramatyczne i sentymentalne jednocześnie, następnie Romans - czyli wspaniały nokturn, piękny i uczuciowy, taki jaki powinien być! A finał... a finał jest taki skoczny, zawadiacki, wesoły i uroczy że nogi same skaczą do tańca!

 Z resztą, macie tutaj ten finał, w innym wykonaniu ale też super. No przecież to jest wulkan optymizmu! Ma się ochotę tańczyć i skakać i dziękować Panu Nowakowskiemu baaaaaaaaardzo!

A na bis artyści zagrali nam cudowny Romans...

Morał z tego: jak widzicie że będą grali gdzieś wasze ulubione utwory i macie możliwość, żeby iść, to macie iść, bo to niezapomniane przeżycie! ;D

PS
Przepraszam za nadmiar wykrzykników w tym wpisie.
Zdjęcie moje. c;

piątek, 8 grudnia 2017

Józef Elsner i Emanuel Kania ❤

To uczucie, gdy masz mnóstwo roboty nie-blogowej, (naprawdę mnóstwo), a siedzisz sobie z uchachanym pyskiem w słuchawkach, słuchasz Józka Elsnera i zastanawiasz się, czy już napisać kolejny artykuł o Kurpińskim, czy może jeszcze nie i skrobnąć coś na jakiś inny temat.

No i wybór pada na ten inny temat...

Kochani! Odnoszę wrażenie, że muzyka kameralna ma mniej miłośników niż orkiestrowa. Czy to prawda? Ja ją kocham - a zwłaszcza tę z fortepianem! - tria, kwartety, kwintety... Zwłaszcza te romantyczne. I te polskie. Polacy mają naprawdę talent do pisania muzyki na takie składy! Naprawdę! Moja ukochana muzyka kameralna to w większości utwory naszych kompozytorów.

No i po co ja to piszę... bo kupiłam sobie płytę, a nie robię tego zbyt często, właściwie to rzadko. Ale ta jest taka fajna że musiałam ją mieć... no musiałam!


Widzę płytkę na półce w empiku i "o, Józef Elsner... a tego drugiego to nie znam... (googlujemy)... Emanuel Kania! Wreszcie znalazłam jakiegoś nowego kompozytora, huraaa, jak fajnie, będzie czego posłuchać i o czym napisać, jej''!!

Tak mniej więcej było. Na tej cudnej płycie, wydanej w marcu tego roku nakładem wydawnictwa DUX, znajdziemy kwartet fortepianowy Es-dur Józefa Elsnera (1769-1854) oraz trio fortepianowe g-moll Emanuela Kani (1827-1887). 

Kim był Elsner to wiadomo prawie każdemu fanowi Chopina - ale i tak za mało wiadomo zazwyczaj! Elsner nie był tylko nauczycielem tego zdolnego małolaty - jego zasługi dla naszej muzyki są znacznie większe. Zaliczyć do nich należy m.in. to, że jako jeden z pierwszych wykorzystywał w swej twórczości polskie elementy ludowe. A przecież z pochodzenia był Niemcem i polskiego nauczył się będąc już dojrzałym człowiekiem. Pisał np. opery (z których niektóre traktują o polskiej historii) oraz muzykę sakralną, z którą jednakże nie miałam jeszcze żadnego kontaktu (łazi za mną jedna jego msza już od jakiegoś czasu, ech...). No i oczywiście muzyka kameralna! Ten kwartet jest uroczy, zawiera w sobie tyle pięknych, wpadających w ucho melodii. Cały mi się podoba, ale za serce chyba najbardziej chwyciła mnie część druga - Andantino, ze swą smętną, "dumkową" melodią. Stylistycznie kwartet ów to późny klasycyzm... w swej najlepszej postaci!!

Emanuel Kania natomiast jest już romantykiem. Jego trio to muzyka emocjonalna i naprawdę pełna pasji, cóż tu więcej mówić! Człowiek chce się rzucić w wir tej muzyki, żeby go porwała na zawsze. Taka dla mnie jest część pierwsza, Allegro con brio. Natomiast część trzecia, Adagio, to ...coś czego nie da się opisać. Tyle tu fantastyki, uczuć, ta wzruszająca melodia w kulminacyjnym punkcie, w ogóle sposób w jaki zostało tu zbudowane napięcie. To po prostu mistrzostwo świata! Finał też jest wspaniały. Całe to trio jest wspaniałe. Gdy się kończy, to tak jakoś pusto w serduszku... ten utwór nie powinien się nigdy kończyć!
 
Pierwszy raz kupiłam coś czego wcześniej nie słyszałam i jak się okazuje mam szczęście! Mogę tych utworów słuchać i słuchać!

I tak się głupio czuję, bo nie mogę tu wstawić linka z utworem. Nie ma tego na YT,  naprawdę szkoda :'( 

Ale jest za to oba utwory są na chomikuj tylko w innym wykonaniu, więc wbijać tam i łamać prawo, natychmiast, bo warto.

A o Kani tu będzie artykuł, o Elsnerze też

Pozdrawiam najcieplej!:D

poniedziałek, 27 listopada 2017

Kurpiński 3

Tak, ja wiem...

Jak ktoś czytał mój ostatni wpis, to może pamięta, że narzekałam, że nie ma żadnego nagrania Fugi B-dur na temat "Jeszcze Polska nie zginęła" imci Karola Kurpińskiego, oprócz tego jednego komputerowego. A tu okazało się, że jest, i to wcale świeże.


18 października tego roku w Pałacu Prezydenckim odbył się koncert  z okazji Roku Tadeusza Kościuszki i jeden z wykonywanych tam utworów to była właśnie ta fuga, na fortepianie, w 23:05 na nagraniu.

Pierwsze jej publiczne wykonanie odbyło się 1 stycznia 1831, a zatem już w czasie powstania. Do muzyki granej przez orkiestrę stopniowo dołączali się śpiewacy i w końcu cała publiczność też zaczęła śpiewać.

Btw wiecie, że 20 grudnia 1830 Kurpiński poszedł z innymi artystami z opery budować okopy?

Tu w tym nagraniu jest jeszcze Elegia na śmierć Tadeusza Kościuszki (utwór przeznaczony na orkiestrę i recytatora). Ucieszyłam się jak się o tym dowiedziałam, ale mój entuzjazm stopniał niemalże natychmiast, gdy zobaczyłam kto będzie deklamował. No i niestety...całkiem słusznie się obawiałam...😔
Żal mi tej pięknie zagranej muzyki, naprawdę. Od 48:05 :'(

Między fugą a ową Elegią mamy dwie części Sekstetu smyczkowego Ignacego Feliksa Dobrzyńskiego, rzecz niezwykle uroczą i ślicznie zagraną, warto posłuchać!

Pierwszym punktem koncertu to są w ogóle utwory skomponowane Kościuszkę, dwa polonezy oraz walc.Natomiast zwieńczenie uroczystości to Fantazja A-dur na tematy polskie Chopina, ale ja już do niej nie dotrwałam. ;/

Ehh, zaczynam poważnie zastanawiać się, jak tu przenieść się w czasie.
Jeśli ten blog nie będzie aktualizowany dłużej niż dwa tygodnie, to wiedzcie, że mi się to udało i jestem pewnie w 1830 albo w 1820-którymś. Ale zamierzam wrócić jakby co, więc stay tuned & be prepared, dopiero będą ciekawe wpisy!

Pozdrawiam! ♫
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...